8. Patronka miłosierdzia

Kult św. Elżbiety zaczął się rozpowszechniać od razu po kanonizacji. Szerzyli go franciszkanie i dominikanie, zakony rycerskie oraz cystersi, którzy już rok po jej kanonizacji wpisali jej święto do swoich kalendarzy. Dominikanie uczynili to w 1244 r. W wielu diecezjach niemieckich było to święto obowiązkowe. Wezwanie św. Elżbiety nosi też wiele kościołów i kaplic na Węgrzech, w Niemczech, Niderlandach, we Francji, Hiszpanii, Włoszech, a także w Anglii.

W średniowieczu pielgrzymki do grobu św. Elżbiety cieszyły się wielką popularnością. Zaprzestano ich w 1539 r., w czasach reformacji wprowadzonej w Hesji przez księcia Filipa. Od tego czasu kościół św. Elżbiety w Marburgu należy do protestantów.

Ponieważ sama św. Elżbieta była tercjarką franciszkańską, jest patronką Trzeciego Zakonu Regularnego św. Franciszka i Franciszkańskiego Zakonu Świeckich. Nazywana jest także patronką miłosierdzia chrześcijańskiego. Elżbieta jest patronką Turyngii i Hesji oraz Węgier, Zakonu Niemieckiego, Caritas, Trzeciego Zakonu św. Franciszka, a także wdów, chorych, cierpiących, niewinnie prześladowanych, żebrakow oraz piekarzy.

Na obrazach jest przedstawiana w płaszczu, z którego sypią się róże, ale też z atrybutami miłosierdzia, jak chleb, ryba, dzban, czy z żebrakiem u stóp.