Pierwsza relacja o cudach przy grobie św. Elżbiety
(LISTOPAD 1231 - MARZEC 1232) WPROWADZENIE Anonimowy przekaz o charakterze prywatnym, zredagowany najprawdopodobniej w drugiej połowie marca 1232 r. w języku łacińskim pod tytułem Hec miracula operatus est Dominus per lantgraviam (Cuda uczynione przez Pana za pośrednictwem landgrafini) zawiera wykaz dwunastu cudów, które wydarzyły się przy grobie św. Elżbiety w okresie od 20 listopada 1231 r. do 18 marca 1232 r. Pierwsze z zarejestrowanych zdarzeń miało miejsce w dzień po pogrzebie landgrafini Turyngii. Relacja dotyczy przypadków uzdrowień z różnych chorób, np. krwotoków, ślepoty, niepełnosprawności. Szczegóły dotyczące osób doświadczających łask za przyczyną św. Elżbiety nie są bliżej znane – autor ogranicza się do lakonicznych charakterystyk w rodzaju „mnich cysterski”, „zakonnica z Marburga”, „pewien chory”, „pewna kobieta”. Niekiedy odnotowuje także datę zdarzenia, np. dzień tygodnia („w niedzielę”) lub przypadające na dany dzień wspomnienie lub święto („w wigilię św. Sebastiana”)....